این دم که درو می نگرم هیچ مپرسید

فردا سر خود می کنم اندر سر و کارش

امروز که با درد سرم هیچ مپرسید

وقتی که نبینم رخش احوال توان گفت

بی عارضش این قصه روزست که دیدید

از گریه شام و سحرم هیچ مپرسید

خون جگرم بر رخ و پرسیدن احوال؟