رنج زیادت ببین، کار سعادت نگر

ای که میان بسته ای باز به خون ریز ما

چند ز مسکین کشی؟ کار نداری دگر؟

بار تو من برده ام، بر دگری می خورد

روز و شبم بردرت، دیده به امید تو

از در وصلی درآی، تا ندوم دربدر

در دل من سوز عشق شعله زن آمد و لیک