چند ز مسکین کشی؟ کار نداری دگر؟

چون به یقین خورد نیست روزی خود را، تو نیز

دیر چه پایی؟ بنوش، تا برسی زودتر

ای که میان بسته ای باز به خون ریز ما

بار تو من برده ام، بر دگری می خورد

رنج زیادت ببین، کار سعادت نگر

روز و شبم بردرت، دیده به امید تو