چون به یقین خورد نیست روزی خود را، تو نیز

ای بت عاشق نواز، غم چه خوری؟ باده خور

می که تو داری به کف روزی و مقسوم تست

تا نخوری قسم خود وعده نیاید به سر

دیر چه پایی؟ بنوش، تا برسی زودتر

ای که میان بسته ای باز به خون ریز ما

چند ز مسکین کشی؟ کار نداری دگر؟