تا نخوری قسم خود وعده نیاید به سر

ای صنم چنگ ساز، تن چه زنی؟ رود زن

ای بت عاشق نواز، غم چه خوری؟ باده خور

می که تو داری به کف روزی و مقسوم تست

چون به یقین خورد نیست روزی خود را، تو نیز

دیر چه پایی؟ بنوش، تا برسی زودتر

ای که میان بسته ای باز به خون ریز ما