ای که میان بسته ای باز به خون ریز ما

تا نخوری قسم خود وعده نیاید به سر

چون به یقین خورد نیست روزی خود را، تو نیز

دیر چه پایی؟ بنوش، تا برسی زودتر

چند ز مسکین کشی؟ کار نداری دگر؟

بار تو من برده ام، بر دگری می خورد

رنج زیادت ببین، کار سعادت نگر