شد باغ پرینگی دگر، هر برگی از رنگی دگر

از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیک تر

ور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیک تر؟

در زیرش آونگی دگر از لعل و مرجان نیک تر

صرصر غبار انگیخته، در شاخسار آویخته

بر ما نثاری ریخته، از صد زرافشان نیک تر