صرصر غبار انگیخته، در شاخسار آویخته

ور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیک تر؟

شد باغ پرینگی دگر، هر برگی از رنگی دگر

در زیرش آونگی دگر از لعل و مرجان نیک تر

بر ما نثاری ریخته، از صد زرافشان نیک تر

شاخ رزان،در گشت رز، پوشیده رنگارنگ خز

هر گوشه شادروانی از تخت سلیمان نیک تر