در زیرش آونگی دگر از لعل و مرجان نیک تر

از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیک تر

ور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیک تر؟

شد باغ پرینگی دگر، هر برگی از رنگی دگر

صرصر غبار انگیخته، در شاخسار آویخته

بر ما نثاری ریخته، از صد زرافشان نیک تر

شاخ رزان،در گشت رز، پوشیده رنگارنگ خز