بر نمی آید مرا جز ناله از چنگ، ای پسر

گر چه می دانم که: حوران بهشتی چابکند

هم نپندارم که باشند این چنین شنگ، ای پسر

هم به چنگت کردمی سازی، گرم بودی ولی

طاقت جنگت نداریم، آشتی کن بعد ازین

آشتی گر می توان کردن، مکن جنگ، ای پسر

هر سواری زان لب شیرین شکاری می کند