گر چه می دانم که: حوران بهشتی چابکند

سرخ رویان را ببرد از چهره ها رنگ، ای پسر

زخم تیر غمزه آهن شکافت را هدف

سینه ای می باید از فولاد، یا سنگ، ای پسر

هم نپندارم که باشند این چنین شنگ، ای پسر

هم به چنگت کردمی سازی، گرم بودی ولی

بر نمی آید مرا جز ناله از چنگ، ای پسر