دلم را سوده ای صدبار و چون از عاشقان خود

اگر دشمن ندانستی که بی ما بوده ای دیگر

میان دربسته بودی تو که با اغیار بنشینی

میان خویش و اشک ما چرا بگشوده ای دیگر؟

کم از من کس نمی بینی، چرا فرسوده ای دیگر؟

مرا چون زان لب شیرین ندادی هیچ حلوایی

نمیدانم که خونم را چرا پیموده ای دیگر؟