مرا چون زان لب شیرین ندادی هیچ حلوایی

میان خویش و اشک ما چرا بگشوده ای دیگر؟

دلم را سوده ای صدبار و چون از عاشقان خود

کم از من کس نمی بینی، چرا فرسوده ای دیگر؟

نمیدانم که خونم را چرا پیموده ای دیگر؟

مقابل در حضور خود جفا زین پیش میگفتی

شنیدم زان که: در غیبت کرم فرموده ای دیگر