اوحدی عاشق آن عارض و زلفست، تو نیز

هر دم آن بی خبر موی میان را میپرس

گر چه من پیر شدم در هوس دیدن او

تو گذر می کن و آن بخت جوان را میپرس

از سر لطف همین را و همان را میپرس