گفتی: به روز شش همه گیتی تمام شد

عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش

می در بهار خور، که بود بی غبار و غش

می به، که او تمام نشد جز به ماه شش

بر خیز و زین قیاس دو شش ساله ای ببین

کز حسن او کند دل ماه دو هفته غش