بر خیز و زین قیاس دو شش ساله ای ببین

می در بهار خور، که بود بی غبار و غش

گفتی: به روز شش همه گیتی تمام شد

می به، که او تمام نشد جز به ماه شش

کز حسن او کند دل ماه دو هفته غش

دست ار به وصل موی میانی رسد به روز

اندر میانش آر و شب اندر کنار کش