می به، که او تمام نشد جز به ماه شش

عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش

می در بهار خور، که بود بی غبار و غش

گفتی: به روز شش همه گیتی تمام شد

بر خیز و زین قیاس دو شش ساله ای ببین

کز حسن او کند دل ماه دو هفته غش

دست ار به وصل موی میانی رسد به روز