تنم عزم سفر دارد ولی از خاک کوی او

شبی بنشانم آن مه را و می بینم به مهتابش

گذشت آن کز شبستانش نمی بودم شبی خالی

که نتوانم گذشت اکنون به روز از پیش بوابش

دلم بیرون نخواهد شد، که در جانست قلابش

اگر مهدی به عهد او فرود آید، نپندارم

که ما را رخ بگرداند ز ابروی چو محرابش