شبی بنشانم آن مه را و می بینم به مهتابش

شبی بوسیدم آن لبها، نخفتم بعد از آن شبها

نگریم تا نپنداری که: بی زهرست جلابش

گر این شبهای تاریکم دعایی مستجاب افتد

گذشت آن کز شبستانش نمی بودم شبی خالی

که نتوانم گذشت اکنون به روز از پیش بوابش

تنم عزم سفر دارد ولی از خاک کوی او