باز گردد لشکر امید منصور از رخش

گر به بستان آید آن گل چهر با این غنج و ناز

گل بماند در حجاب و غنچه مستور از رخش

آیت نصره بسی خوانم، که از راه وصال

همچو من در هجر جانان دور باد از کام دل

آنکه می دارد مرا بی موجبی دور از رخش

آنچه مقدور من بیچاره بود، از جان و دل