خنک چشمی که می بیند دمادم روی منظورش!

وجود بیدلان پست از سواد چین زلف او

روان عاشقان مست از فریب چشم مخمورش

به ایامی نمی شاید ز بامی روی او دیدن

بهشتی را که میگویند باور میکنم، لیکن

دلم باور نمی دارد کزو بهتر بود حورش

سرایی کین چنین یاری درو یابند، صد جنت