بهشتی را که میگویند باور میکنم، لیکن

روان عاشقان مست از فریب چشم مخمورش

به ایامی نمی شاید ز بامی روی او دیدن

خنک چشمی که می بیند دمادم روی منظورش!

دلم باور نمی دارد کزو بهتر بود حورش

سرایی کین چنین یاری درو یابند، صد جنت

غلام سقف مرفوعست و خاک بیت معمورش