گر جز به دوست باز کند دیده اوحدی

آن نیستم که دست بدارم ز دامنش

دانم که باد را بر او خود گذار نیست

ترسم که: آفتاب ببیند ز روزنش

چون دیدهای باز بدوزم به سوزنش