رندم، تو پر غرامت رندی چو من بکش

فردا طلب مرا به سر کوی می فروش

دوش آن صنم به ساغر و رطلم خراب کرد

و امشب نگاه کن که: دگر میدوم به دوش

مستم، تو بر سلامت مستی چو من بکوش

ای هوشیار، پند مده پر مرا، که من

زان باده خورده ام که نیایم دگر به هوش