زان باده خورده ام که نیایم دگر به هوش

رندم، تو پر غرامت رندی چو من بکش

مستم، تو بر سلامت مستی چو من بکوش

ای هوشیار، پند مده پر مرا، که من

ما عاشقیم زار و ز ما پرده بر مدار

بر زار و عاشق ار بتوان پرده ای بپوش

زاهد چراست خشک و چنین آبها روان؟