مکن دورم از باده خوردن، که باز

ندارم دماغ نصیحت نیوش

مرا آتش عشق در اندرون

ز خامی بود گر نیایم به جوش

مرا تازه عهدیست با می فروش

دو چشم من از عشق او چون پرست

لبم گر بخوشد ز غم، گو: بخوش