لبم گر بخوشد ز غم، گو: بخوش

مکن دورم از باده خوردن، که باز

مرا تازه عهدیست با می فروش

دو چشم من از عشق او چون پرست

چو آگه شوی از شب بیدلی

به روزش مرنجان و رازش بپوش

بهل، تا روم بر سر عشق من