بهل، تا روم بر سر عشق من

لبم گر بخوشد ز غم، گو: بخوش

چو آگه شوی از شب بیدلی

به روزش مرنجان و رازش بپوش

چو من رفتم، آنگه ز پی می خروش

به کام بداندیش گشت اوحدی

که بر نیک خواهان نمیکرد گوش