که نه اندیشه قربست و نه امید زوال

نیست میلی به من آن را که ز میل رخ اوست

میل در میل ز خون دل من مالامال

دل آشفته بجای کس دیگر بستم

شوق بوسیدن دستش اگرم پیش برد

به غلط پای بیرون می نهم از صف نعال

پیش ازین دیده به امید وصالی میخفت