به غلط پای بیرون می نهم از صف نعال

دل آشفته بجای کس دیگر بستم

که نه اندیشه قربست و نه امید زوال

شوق بوسیدن دستش اگرم پیش برد

پیش ازین دیده به امید وصالی میخفت

باز چندیست که در خواب نرفتم ز خیال

بی رخ دوست نگوییم که: ماهی سالیست