پیش ازین دیده به امید وصالی میخفت

که نه اندیشه قربست و نه امید زوال

شوق بوسیدن دستش اگرم پیش برد

به غلط پای بیرون می نهم از صف نعال

باز چندیست که در خواب نرفتم ز خیال

بی رخ دوست نگوییم که: ماهی سالیست

کانچه بیدوست گذارند نه ماهست و نه سال