پیش خار غم چو گل بشکفته دل

قصه آتش، که در جان منست

بر زبان آب چشمم گفته دل

بر امید آنکه او را غم خوری

سینه ما را، که خلوتگاه تست

از غبار هر خیالی رفته دل

پیش ازینم هر کسی می داد پند