دست صبا غنچه را بار دهد بر شجر

تیغ میفگن، که شد قلعه به فرمان گل

غنچه گریبان خود تا بن دندان درید

ناله بلبل مگر نیست به دندان گل؟

تا بنماید به خلق قصه پنهان گل

از سخن اوحدی پرورقی زن، که آن

هر ورقی آیتیست آمده در شان گل