که گر در مسجدم بینی، طلب گار خراباتم

خرد می داشت در بندم، پدر می داد سوگندم

چو بار از خر بیفگندم، سبکبار خراباتم

تو گر جویای تمکینی، سزد با من که ننشینی

به گرد کویش از زاری، چو مستان در شب تاری

به سر می گردم از خواری، که پرگار خراباتم

دلم را زین گرانان چه؟ وزین بیهوده خوانان چه؟