من بتو امیدوار، تا بر شادی خورم

من ز جفا هر چه شد ناشده انگاشتم

تشنه لعل توام دیگر ازان می دهد

زلف چو شام تو از خون جگر چاشتم

خود همه اندوه بود، تخم که من کاشتم

گر چه برافراشتم سر به هنر در جهان

در قدمت می نهم سر که برافراشتم