خود همه اندوه بود، تخم که من کاشتم

تشنه لعل توام دیگر ازان می دهد

زلف چو شام تو از خون جگر چاشتم

من بتو امیدوار، تا بر شادی خورم

گر چه برافراشتم سر به هنر در جهان

در قدمت می نهم سر که برافراشتم

گوش دلم تا شنید نام ترا کافرم