گوش دلم تا شنید نام ترا کافرم

خود همه اندوه بود، تخم که من کاشتم

گر چه برافراشتم سر به هنر در جهان

در قدمت می نهم سر که برافراشتم

از سخن اوحدی گر خبری داشتم