در قدمت می نهم سر که برافراشتم

من بتو امیدوار، تا بر شادی خورم

خود همه اندوه بود، تخم که من کاشتم

گر چه برافراشتم سر به هنر در جهان

گوش دلم تا شنید نام ترا کافرم

از سخن اوحدی گر خبری داشتم