کز آب دیده با باد صبا گفتم

به بوی آنکه چشمم روی او بیند

به مژگانهاش خاک آستان رفتم

دل او باد پندارد حکایت ها

ازان روزی که دیدم زلف شبرنگش

حرامست ار شبی بی یاد او خفتم

چو چشم اوحدی زان گوهر افشان شد