ازان روزی که دیدم زلف شبرنگش

به مژگانهاش خاک آستان رفتم

دل او باد پندارد حکایت ها

کز آب دیده با باد صبا گفتم

حرامست ار شبی بی یاد او خفتم

چو چشم اوحدی زان گوهر افشان شد

زبان او، که در وصل او سفتم