ز سینه بوی کسی جز تو گر بمن برسد

خراب می شود از آب چشم خونبارم

میان ما و تو جز گرد این وجود نماند

بدان رسید که این گرد نیز نگذارم

خراب کرده بهخون دلش بینبارم

مرا بلاله طمع بود و گل ز چهره تو

گلم نداد، ولی تنگ می نهد خارم