اگر زین بند نتوانم که: پای خود برون آرم

سرم سودای او دارد، زهی سودا که من دارم!

از آن سر گشته می باشم که این سوداست در بارم

سرم در دام این سودا بهل، تا بسته می باشد

حدیث آن لب شیرین رها کردیم و بوسیدن

چو یاد رخ خوبش ز دور آسایشی دارم

ز کار عشق او ما را نشاید بود بی کاری