چو یاد رخ خوبش ز دور آسایشی دارم

سرم در دام این سودا بهل، تا بسته می باشد

اگر زین بند نتوانم که: پای خود برون آرم

حدیث آن لب شیرین رها کردیم و بوسیدن

ز کار عشق او ما را نشاید بود بی کاری

که تا بودیم کار این بود و تا باشم درین کارم

نشان دانه خالش ز هر مرغی چه می پرسی؟