نشان دانه خالش ز هر مرغی چه می پرسی؟

چو یاد رخ خوبش ز دور آسایشی دارم

ز کار عشق او ما را نشاید بود بی کاری

که تا بودیم کار این بود و تا باشم درین کارم

ز من پرس این حکایت را، که در دامش گرفتارم

رفیقان راز عشق او ز من بیزار نتوان شد

اگر زاری کنم وقتی، چه باشد؟ عاشق زارم