حدیث آن لب شیرین رها کردیم و بوسیدن

از آن سر گشته می باشم که این سوداست در بارم

سرم در دام این سودا بهل، تا بسته می باشد

اگر زین بند نتوانم که: پای خود برون آرم

چو یاد رخ خوبش ز دور آسایشی دارم

ز کار عشق او ما را نشاید بود بی کاری

که تا بودیم کار این بود و تا باشم درین کارم