که چون باید ز عکس او دگر بارش بر افروزم

مگو احوال درد من به پیش هر هوسبازی

که جز عاشق نمی داند حکایت های مرموزم

رها کن، تا بمیرد شمع پیش او ز رشک امشب

رقیب از رشک من هر دم گریبان گو: بدر بر خود

که من چشم از جمال او نمی دانم که: بردوزم

من مفلس نمی خواهم جلوس تخت فیروزه