رقیب از رشک من هر دم گریبان گو: بدر بر خود

که جز عاشق نمی داند حکایت های مرموزم

رها کن، تا بمیرد شمع پیش او ز رشک امشب

که چون باید ز عکس او دگر بارش بر افروزم

که من چشم از جمال او نمی دانم که: بردوزم

من مفلس نمی خواهم جلوس تخت فیروزه

که از رخسار او، حالی، جلیس بخت پیروزم