رها کن، تا بمیرد شمع پیش او ز رشک امشب

که عذرم خود ترا گوید که: من روشن تر از روزم

مگو احوال درد من به پیش هر هوسبازی

که جز عاشق نمی داند حکایت های مرموزم

که چون باید ز عکس او دگر بارش بر افروزم

رقیب از رشک من هر دم گریبان گو: بدر بر خود

که من چشم از جمال او نمی دانم که: بردوزم