که از رخسار او، حالی، جلیس بخت پیروزم

رقیب از رشک من هر دم گریبان گو: بدر بر خود

که من چشم از جمال او نمی دانم که: بردوزم

من مفلس نمی خواهم جلوس تخت فیروزه

نگارینا، چه بد کردم؟ که نیک از من شدی غافل

نه نیکست این که آزردی به گفتار بد آموزم

من از حیرت نمی دانم حدیث خویشتن گفتن