من که سجاده به می دادم و تسبیح به نقل

خم می گو: سر خود گیر، که من در جوشم

بر رخ من در می خانه ببندید امشب

که کسی نیست که: هر روز برد بر دوشم

مطربم کی بهلد خرقه که من در پوشم؟

چوب خشک از طرب باده جوان گردد و تر

باده دارم، چه ضرورت که به حسرت خوشم؟